Architektura Jana Sabiniarza wyraża ideę harmonii ducha czasu i miejsca, w jakim ona powstaje. Powinna współgrać z przyrodą, kulturą i tradycją regionu. Dom jest dźwiękiem przestrzeni. Jeśli brzmi pięknie to staje się on organiczną częścią pejzażu, roztaczając nastrój wewnętrznego i zewnętrznego ładu.
Kompozycja domu- pozbawiona agresji, pychy i zgiełku, płaszczyzny wytchnienia i ciszy, skupiające się nagle w olśniewającym detalu tak, jakby pragnęły uczynić go dla nas jeszcze jednym ośrodkiem świata. Architektura dojrzała i świeża jak owoc- wystrzegająca się wszelkiej rutyny. Bliska jest mi architektura, która bardziej świeci niż błyszczy, której zmysłowe piękno jest tylko zewnętrznym wyrazem jej głębi. W tworzeniu architektury najważniejsza jest jej idea, lecz nie ma na niej jednej i stałej recepty. Architektura, podobnie jak człowiek, lubi chodzić własnymi ścieżkami, ale musi pamiętać o tym, że nie jest samotną wyspą, a tylko jedną spośród wielu gwiazd tego samego nieba.